سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

X

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

نه شاعرم... نه نویسنده... خط خطی می کنم تا مطمئن شوم نمرده ام... همین


	نام : فاطمه متولد: 26/01/1361 فاتح شدم خود را به ثبت رساندم خود را به نامی در یک شناسنامه ، مزین کردم و هستی ام به یک شماره مزین شد. پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 تهران. منوی اصلی صفحه نخست دل نوشته هاي تو... دل نوشته هاي من تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 آرشيو RSS Powered By BLOGFA.COM


	معمولی ام این روزها... راز تنهایی من این است : تنها، با تو تنها نمی مانم. \|+\| فاطمه …… شنبه 8 تیر1387 \|


	درخواست تا اطلاع بعدی نیاز به سکوت و *تنهایی* دارم. \|+\| فاطمه …… سه شنبه 7 خرداد1387 \|


	به باد می سپارمت... چه دنیای بدی که من : آخرین امید یک نفرم... \|+\| فاطمه …… سه شنبه 10 اردیبهشت1387 \|


	به همین سادگی... بهار ! از نفس های تو تکرار می شود... من خوشه چین برکت مزرعه ی دستانت... \|+\| فاطمه …… یکشنبه 18 فروردین1387 \|


	تمنا مرا دفن کنید جز دستانم که دلتنگ نوازشند... \|+\| فاطمه …… دوشنبه 13 اسفند1386 \|


	تو: خالی از آهنگ... من: خالی از شعر...خانه: خالی از ساز... دیگر چه داریم برای با هم بودن؟ می خواستم زن را در زیبا ترین شکلش نشانت دهم افسوس چندان تاب نیاوردی تا ببینی ام . . میان خواستن تا توانستن پلی می بایست از درک تو \|+\| فاطمه …… سه شنبه 23 بهمن1386 \|


	پنهان می شوم پشت تمام...تمام...تمام آنچه ندارم من از پشت سینه بند غروب سیب سرخ روشنی را دزدیده ام سیب و سرود ممنوعه را . رفیق ِ راه ِ نیمه و اندوه دیرینه من آخرین ستاره – سوری سال را ، کنار انگشتان شعله ور مادرم گریسته ام کنار خاموشی خمیده ی پدر . رفیق گریه و اندوه! می دانم که مادرت پشت پرنیان پیراهن درخت چشم گذاشته بود - و هیچ وقت ندانست که تو در ترس ِ تاریک ِ کدام گنجه گم شدی ... من ، انحنای گریه را بر گونه های گلایه ات دیده ام نوسان نفرت را در نشاط ِحنجره ات . اما ، از نزول ِ اینهمه کتاب و هبوط این همه نبی می دانم حتی خدای خط خورده از خوابهای ما ، به اندازه ی آشفتگی ِ یک اندوه تنهاست . رفیق دیروزهای دشنام و مویه های امروزی! با تو قسمت می کنم سیب و سرود ممنوعه را سیب سرخ روشنی را که دزدیده ام از پشت سینه بند غروب . \|+\| فاطمه …… سه شنبه 25 دی1386 \|


	مرا بخوان... ار لابلاي شعرم يك زن يك حس يك نقطه . . . مرا در بسترت بخواب - عروسکانه بخوابانم - عروسکم !!! مرا با زیتون ِ نپرورده ی توی مشتم به حرمتِِ سپیدترین ِ ملحفه ها بسپار. . . . مرا - معصومانه ی اول من ! مرا در کودکانگی ِ لبهایت مرا با شانه های آلوده به ساحل و شن و شنای سوخته ، مرا با غروبِ گشوده ی بازوانت مرا به لاکِ عمیق لاک پشت میهمان کن. \|+\| فاطمه …… شنبه 17 آذر1386 \|


	عزيزترين معشوق *به پدرم* امپراطوري ات پير شده است و چروك هاي صورتت عميق... . . مرا مثل يك كودك شيرخوار ، بغل بگير با دست هاي بزرگت ، پلك هاي مرا بپوشان من از هرچيز كه ديده شود مي ترسم و از تمام آهنگ هاي غمناك مي ترسم تنها مي خواهم زني باشم با موهاي بلند بافته كه هرصبح براي تو صبحانه درست مي كند... . . . مرا در بغلت ساده كن تا به خواب بروم در رخوت بازوهات دختربچه اي شوم كه با يك جفت جوراب پشمي گرم مي شود... \|+\| فاطمه …… چهارشنبه 16 آبان1386 \|


	... ناگهان چقدر زود دیر می شود قیصر امین پور ، شاعر آینه های ناگهان درگذشت غمگین ترم از برگی که بر آب می رود و اسبی یله در باران کدام اندوهت را بگریم ؟ نبودن یا در خاک بودنت را ؟؟! \|+\| فاطمه …… چهارشنبه 9 آبان1386 \|